Halverwege de 18e eeuw begon Spanje aan iets groots: het bouwen van moderne wegen. Niet zomaar een zandpad met kuilen, maar echte, geplande routes met stenen en structuur. Er werden meer plannen getekend dan wegen gelegd, maar de eerste kilometers asfalt avant la lettre waren een feit.

Andalusië komt in beweging

Voor Andalusië betekende dat vooral één ding: eindelijk een doorgang via Despeñaperros. Die pas was dé sleutel om het zuiden beter te verbinden met de rest van Spanje. Tot de jaren tachtig van de 18e eeuw veranderde er nog niet veel aan de bestaande wegen, maar er kwam wel een frisse wind. Ingenieurs gingen samenwerken, en er kwam een plan voor een netwerk van koninklijke wegen – de voorlopers van de nationale snelwegen.

Van Cádiz tot Madrid

In totaal kreeg Spanje er zo’n 1.700 kilometer aan hoofdwegen bij. De route Cádiz–Sevilla–Madrid was er één van, samen met de weg van Antequera naar Málaga. Nog eens 300 kilometer liep dwars door het land. De kaart van Spanje werd eindelijk iets overzichtelijker, en informatie over routes verscheen in boeken en archieven.

Een hobbelige start

Toch bleef het reizen in Andalusië een uitdaging. Grote delen van de kust en Sierra Morena lagen nog buiten bereik. Sommige wegen waren zo slecht dat ze nauwelijks te herkennen waren – meer modderpaadjes dan wegen. Volgens Matías Escribano, die in de tweede helft van de eeuw een populaire reisgids uitbracht, telde Andalusië toen zo’n 7.445 kilometer aan wegen. Ongeveer 40% was geschikt voor wagens, de rest bleef beperkt tot muildieren en paarden.

Reizen met geduld

Verplaatsen ging traag. Juridische en fiscale obstakels hielden het verkeer op. Een rit van Sevilla naar Granada? Reken op vijf en een halve dag. Comfortabel was het niet, maar het was wel het begin van het moderne wegennet dat Andalusië vandaag zo bereikbaar maakt.

(c) afbeelding en bron: www.juntadeandalucia.es