Twee verdiepingen vol Spaanse marinegeschiedenis. Dat is het Museo Naval in San Fernando, Cádiz, in een notendop... nee, dat woord mag niet. Gewoon: dit museum pakt groots uit.
Spaanse weetjes en nieuws uit Andalusië
Antigua Fábrica de Abono, Fuente de Piedra (Málaga)
In het westen van het dorpje Fuente de Piedra, provincie Málaga, staat ze er nog altijd bij: de oude meststoffenfabriek van de Compañía Agrícola y Salinera. Verlaten, maar niet vergeten. De muren staan nog overeind, de schoorsteen is hersteld, en het industriële silhouet tekent zich scherp af tegen het Andalusische landschap.
Industrieel erfgoed langs de spoorlijn
De fabriek werd in 1885 gebouwd, vlak naast het treinstation van Fuente de Piedra. Geen toeval: een jaar later legde men een spoorverbinding aan om zout en meststoffen af te voeren en brandstof aan te voeren. De locatie is te bereiken via afrit 132 van de A-92, daarna door het dorp via de MA-454 tot aan de Calle de la Estación.
Het terrein grenst aan de voormalige spoorlijn, het oude station en de nabijgelegen silo. Wie de Etapa 17 van de Gran Senda loopt (Alameda naar Fuente de Piedra), passeert dit complex vanzelf.
Van laguna naar fabriek
De grondstof kwamen rechtstreeks uit de nabijgelegen laguna. Zout uit de bovenste laag werd met kruiwagens naar de fabriek gebracht en er gemalen tot de gewenste korrelgrootte. Dieper in de bodem zat het organisch materiaal voor meststoffen. Dat vervoerde men in afgesloten emmers, om nitraatverlies te vermijden. In de fabriek volgde droging in ovens, gevolgd door vermaling en sortering.
Een bewogen geschiedenis
Op 15 augustus 1870 kreeg het eerste bedrijf het recht op zoutwinning via de drooglegging van de laguna. Dat initiatief werd verlaten, waarna de Sociedad Agrícola y Salinera de Fuente de Piedra in 1880 de activiteiten overnam. Voorzitter was de markies van Fuente de Piedra, Diego Casasola Stoppani. De feitelijke leiding lag bij hoofdaandeelhouder Juan Manuel Delgado.
De bouw van de fabriek werd begeleid door facultatief directeur Laureano Calderón en ingenieur Julio Groján. In 1930 nam José García Berdoy de fabriek over. Hij bleef nog ruim twintig jaar produceren, maar in 1951 sloot het bedrijf definitief. De laguna-exploitatie was niet langer rendabel.
Wat er vandaag nog staat
De fabriek staat er verlaten bij, maar is verrassend gaaf bewaard gebleven. De muren staan nog volledig. Eén van de gebouwen verkeert in redelijke staat. De schoorsteen stortte gedeeltelijk in, maar werd hersteld en voorzien van een nieuwe kroon, al is hij daarmee wel wat lager dan oorspronkelijk.
Betreden mag niet, vanwege instortingsgevaar. Maar wie het terrein omloopt, ziet het fabriekcomplex bijna volledig. Hoog erfgoedwaarde, hoge landschappelijke waarde: dat maakt dit een opvallend industrieel monument in de Comarca de Antequera.
(c) foto: www.fuentedepiedraturismo.com
bron: www.malaga.es
___
© VIVAndalusia aug 2026
Misschien boeien deze berichten u ook?
Cazón en adobo, ook wel bienmesabe genoemd, is een klassieker uit de Andalusische keuken. In Cádiz noemen ze het gewoon adobo, punt uit. Iedereen weet dan meteen waarover het gaat. Deze gemarineerde en gefrituurde vis staat op elk terras naast een koud biertje. Krokant vanbuiten, mals vanbinnen en met een pittige kick door komijn en paprikapoeder.
