De Arco del Cobertizo is een twaalfde-eeuwse Moorse boog die vroeger de hoofdingang vormde van de versterkte stad. Dit stukje middeleeuws erfgoed staat nog altijd rechtop in het centrum van Alhaurín el Grande, provincie Málaga, vlak naast de Iglesia de la Encarnación in de wijk Bajondillo. De boog maakte deel uit van de stadsmuur die destijds het dorp beschermde tegen indringers.
IN HET NIEUWS UIT ANDALUSIË VIND JE ALTIJD IETS INTERESSANTS EN SPANNENDS OM TE LEZEN!
Puerto de la Graja: hiking in Mijas, Málaga
Wandelen van Mijas naar Benalmádena: door de Sierra de Mijas
Deze bergwandeling voert je van het witte dorp Mijas naar Benalmádena via de toppen van de Sierra de Mijas in de provincie Málaga. Je klimt door dennenbossen tot aan Moro Hill en verder naar Calamorro Peak, waar je kunt kiezen: te voet afdalen of met de kabelbaan naar beneden zweven. De route is 18 kilometer lang en combineert flinke klimmen met spectaculaire uitzichten over de Costa del Sol.
Wat maakt deze wandeling bijzonder
De Sierra de Mijas ligt op hooguit 10 kilometer van de kust, met toppen tussen 900 en 1.150 meter. Dit betekent: panoramische kustlijnen zover je kijkt. Bij helder weer (en dat heb je hier vaak) zie je de hele kust van Málaga uitgespreid onder je. De bergen zijn gebouwd uit dolomieten, een soort marmer dat prachtig wit is als het vers is. Door verwering krijgt het een grijze buitenkant, maar de erosie produceert ook dat kenmerkende felwitte grovkorrelige zand waar je overal doorheen waadt.
Het terrein is extreem poreus door karstvorming. Regenwater verdwijnt hier razendsnel de grond in, richting talloze gaten en spleten. Dat maakt het landschap kurkdroog, maar perfect voor gespecialiseerde planten. Je wandelt door bossen met drie soorten pijnbomen: maritieme dennen, Aleppodennen en vooral parasoldennen. Tussen het struikgewas vind je aromatische planten en doornig kreupelhout, en op sommige plekken zelfs steeneiken die voorzichtig terugkomen.
Praktische route-informatie
De route begint bij de ringweg van Mijas (A-387, richting Coín) aan het eind van Calle Mirador. Parkeren kan hier prima. Je loopt tot kilometer 8,7 door de gemeente Mijas, daarna wissel je tussen Alhaurín de la Torre en uiteindelijk Benalmádena. Bij kilometer 11,5 bereik je een asfaltweg en kom je definitief in Benalmádena terecht. Het eindpunt ligt bij Plaza Castillejos aan de Avenida Juan Luís Peralta.
Het hoogteverschil is aanzienlijk, maar de traditionele bergpaden zijn slim aangelegd waardoor de steile stukken goed te doen zijn. De afstand is overzichtelijk, wat dit een uitstekende route maakt om de kustbergen echt te leren kennen. Geen wonder dat lokale bewoners hier graag wandelen en fietsen. Je deelt de paden dus met anderen, elk met hun eigen plan door het uitgebreide netwerk van routes.
Waar je op moet letten
De paden hebben hetzelfde oppervlak als het omliggende terrein en zijn niet toegankelijk voor voertuigen. De meeste paden zijn goed onderhouden, behalve op plekken waar mountainbikers het zand hebben losgewoeld. Daar vind je geulen en zandbanken die lastig begaanbaar zijn.
De pittigste stukken voor wandelaars zijn de diepe zandgebieden, vanaf het punt waar je het asfaltpad naar de antennes verlaat tot vlak bij Tajo del Quejigal. Op steile stukken kunnen losse stenen je laten uitglijden. Het lastigste deel komt na Pino del Puerto de las Grajas: daar wordt het pad bergachtiger en veeleisender, maar niet heel lang.
Flora en fauna onderweg
De droge omgeving trekt bijzondere bewoners. De Spaanse steenbok heeft hier een sterke populatie en je ziet deze dieren regelmatig. Ook de grote zandhagedis laat zich graag zien, net als indrukwekkende arenden die boven de bergtoppen cirkelen.
Tussen de planten vind je endemische soorten die aangepast zijn aan het dolomietenzand. Sommige zijn opvallend en makkelijk te herkennen. In beschutte hoekjes groeien breedbladige struiken die proberen terrein terug te winnen.
Verlaten steengroeves en herstel
De witte dolomieten leverden vroeger grind voor de bouw. Bij Mijas zijn de steengroeves klein, maar rond Alhaurín de la Torre zijn ze uitgestrekt. Deze route laat je beide gebieden zien. De steengroeves worden nu hersteld, wat interessant is om te volgen. Het zand en de klei die door erosie ontstaan, zorgen voor rode klei maar vooral voor die kenmerkende witte zandlagen van soms tientallen centimeters dik.
Afslag- en ontsnappingsmogelijkheden
Praktische informatie over escape routes en alternatieven. Blijf kort en helder.
Wil je afslaan? Het beste punt is bij Pino del Puerto de las Grajas, waar een pad naar het zuiden gaat. De andere paden richting de noordhellingen zijn veel langer. Ook bij de asfaltweg naar Cerro del Moro kun je eraf - hier rijden soms auto's. Deze weg naar de telecommunicatiemast loopt naar de oostelijke toegang van Mijas.
Een keerpunt is niet zo relevant omdat start en finish dicht bij elkaar liggen. Maar na het bospad voorbij Pino del Puerto de las Grajas wordt het bergachtiger en veeleisender. Bij de kruising van Ruta 6 (blauw) met routes 4 en 3 kun je beter afdalen dan teruglopen.
Aansluitingen met andere routes
Deze route overlapt met PR-A 171 (Mijas Benalmádena) tot kilometer 13,5. Bij Mijas sluit PR-A 170 (Ojén Mijas) aan. Ook GR 249.2, de variant door de noordelijke Sierra, kruist hier.
Belangrijke punten onderweg
Je passeert achtereenvolgens: Mirador de Mijas, Ermita del Calvario, de ladera-route langs de berghelling, Puerto de la cantera met kruispunt van karrensporen, het steeneikenbos bij Puerto de la Media Luna, het uitkijkpunt over Hoya de Málaga en Valle del Guadalhorce, Cerro del Moro met antenneveld, de afslag bij Tajo de la Sabia, Fuente del Quejigal en uiteindelijk de Calle Luis Cernuda in Benalmádena.
Het verkeer aan begin en eind vraagt aandacht. Fietsers delen dezelfde paden, wat soms vergt dat je opzij gaat.
bron: www.gransendademalaga.es
Misschien boeien deze berichten u ook?
Even buiten Málaga stad ligt een bijzonder stukje natuur: de monding van de Guadalhorce. Dit natuurgebied van 122 hectare strekt zich uit tussen de twee laatste armen van de rivier, vlak voor ze de Middellandse Zee bereiken. Een mix van lagunes, rivieroevers en zandstranden zorgt voor een afwisseling waar planten en dieren het hele jaar door hun plek vinden.
Pasta Italiaans? Klopt. Chorizo Spaans? Check. Samen in één pan? Dát is pas een culinaire clash die werkt. Deze penne alla vodka met chorizo haalt het beste uit twee keukens en gooit het in een romige tomatensaus waar je vingers bij aflikt. De pikante worst geeft de klassieke vodkasaus precies die extra bite die je niet wist dat je nodig had.
