Twee verdiepingen vol Spaanse marinegeschiedenis. Dat is het Museo Naval in San Fernando, Cádiz, in een notendop... nee, dat woord mag niet. Gewoon: dit museum pakt groots uit.
Spaanse weetjes en nieuws uit Andalusië
Puerto de Motril, Granada: van suikerriet tot containers
Suiker en zee: de beginjaren
Motril, provincie Granada, wilde al in de 19e eeuw een echte haven, vooral om de bloeiende suikerindustrie te ondersteunen. In 1883 lag het eerste ontwerp op tafel. Niet in Motril zelf, maar in Calahonda. Spoedig werd duidelijk: Varadero was de betere plek. Tussen 1873 en 1883 gingen er jaarlijks al 29.000 ton aan goederen door. Tijd voor actie.
De eerste plannen, de eerste strijd
In 1903 begon ingenieur Julio Moreno aan zijn grootse plan: een haven die méér kon dan een paar boten ontvangen. Twee stevige pieren, plek voor grote én kleine schepen. Alles draaide om efficiënt laden en lossen. De cijfers logen niet: bijna 40.000 ton per jaar en meer op komst.
Pieren, papieren en politiek
Tussen 1905 en 1907 werd er flink geschoven met plannen. De overheid wilde het net anders. Moreno bleef aan de tekentafel. En ja hoor, in 1907 ging het licht op groen. Het geld lag klaar, de bouw kon beginnen.
Eerste steen, eerste storm
Op 21 oktober 1907 werd de eerste steen gelegd. Daarna ging het los. De Duitse-Spaanse combinatie Bernstein-Montesinos nam het over en begon te bouwen. Maar het weer werkte niet mee. Stormen sloegen gaten in het werk. Toch werd er doorgepakt.
Halve haven, hele frustratie
In 1916 lag alles weer stil. Meer papierwerk, meer discussies, minder voortgang. De Eerste Wereldoorlog hielp ook niet mee. In 1925 werd eindelijk een nieuwe aanbesteding gedaan. José García Bernal won de klus. Weer aan de slag.
Vis, vis en nog meer vis
In de jaren 30 kreeg de haven er een visafslag bij. Er kwamen werkplaatsen, loodsen, een nieuw havenkantoor. Het ging vooruit, tot de burgeroorlog. Daarna duurde het jaren voor het volume terug was op niveau.
Stilstand en een klein stapje terug
De jaren 50 waren mager. In 1954 ging er nog maar 34.000 ton door de haven. Terug bij af. Toch herpakte Motril zich. In 1955 zat het weer boven de 67.000 ton.
Schommelende cijfers, gestaag herstel
In de jaren 70 ging het beter. In 1970 tikte de haven 333.752 ton aan. De jaren erna waren grillig, maar de trend was duidelijk: het ging omhoog.
Eén haven, één doel
In 1983 kreeg Motril een eigen plek binnen de Spaanse havenstructuur. Geen visserijhaventje meer, maar een volwaardig commercieel knooppunt. En in 2005 kreeg Motril zijn zelfstandige havenautoriteit. Eigen koers, eigen keuzes.
Vandaag
De haven van Motril is uitgegroeid tot een moderne, bedrijvige plek met internationale lijnen. Wat ooit begon met suikerriet en handgeschreven plannen, is nu een efficiënt logistiek centrum aan de kust van Granada.
(c) foto en bron: www.apmotril.com
___
© VIVAndalusia sep 2025
Misschien boeien deze berichten u ook?
Cazón en adobo, ook wel bienmesabe genoemd, is een klassieker uit de Andalusische keuken. In Cádiz noemen ze het gewoon adobo, punt uit. Iedereen weet dan meteen waarover het gaat. Deze gemarineerde en gefrituurde vis staat op elk terras naast een koud biertje. Krokant vanbuiten, mals vanbinnen en met een pittige kick door komijn en paprikapoeder.
