Zafarraya (Granada) ligt in een weidse vlakte tussen de bergen van de Sierra de Alhama en de Sierra Tejeda. Hier adem je meteen de frisse berglucht in en voel je de rust van het landschap. Dankzij de hoogte is het in de zomer een stuk koeler dan aan de kust, terwijl je die kust toch binnen handbereik houdt. Ideaal als je houdt van zon, maar zonder oververhitte temperaturen.

De Boquete de Zafarraya, de doorgang tussen Axarquía en Alhama, vormt het natuurlijke toegangspunt tot dit gebied. Vanaf hier rollen de Llanos de Zafarraya zich uit: een vruchtbare vlakte vol akkers, fruitbomen en een uitzicht dat niet verveelt.

Wandelschoenen aan, panorama’s gegarandeerd

Zafarraya is omringd door bergwegen die je meenemen naar plekken als Loja, Salar en Alhama. Onderweg passeer je rustpunten zoals Las Parideras, El Carrascal en de Fuente del Espino. Voor wie liever de schaduw opzoekt: de paden door het dennenbos van de Sierra Umbría brengen je richting zee. En wie wat extra hoogtemeters niet schuwt, neemt de weg naar Bernagal voor een uitzicht over de vlakte met de bergpas als decor.

De sporen van de eerste bewoners

Hier liepen al mensen rond toen mammoeten nog springlevend waren. De resten van de 'Hombre de Zafarraya', een Neanderthaler van zo'n 30.000 jaar oud, vormen daar het bewijs van. In de Bronstijd werd het gebied verder bewoond tijdens de Argarcultuur. Later kwamen de Feniciërs en Romeinen, die wegen en gebruiksvoorwerpen achterlieten.

In de tijd van al-Andalus groeide het gebied uit tot een belangrijk centrum voor veeteelt. De naam Zafarraya komt vermoedelijk van het Arabische 'al-Fahs raiyya', wat ‘veld van herders’ betekent. Het Pasillo de Zafarraya werd zelfs gebruikt door Abd al-Rahman tijdens zijn tocht om emir van al-Andalus te worden. Overblijfselen van wachttorens en handelsroutes vertellen het verhaal van een regio die altijd in beweging was.

Herbouwd met hulp van overzee

Na de herovering werd Zafarraya onderverdeeld tussen Vélez-Málaga en Alhama. In 1884 trof een zware aardbeving het dorp; tachtig procent van de gebouwen raakte beschadigd. Maar Zafarraya krabbelde op. In 1913 werd het een zelfstandige gemeente. Een bijzonder detail: de wederopbouw werd grotendeels betaald met geld uit Cuba, toen nog een Spaanse kolonie.

Eten zoals de streek smaakt

De keuken van Zafarraya heeft duidelijke raakvlakken met die van Málaga. Klassiekers als Sopa cachorreña, Ajo blanco en Morrete frío staan hier op tafel. Maar ook lokale gerechten zoals Chanquetes de la sierra, Sopa de maimones en Choto al ajillo maken het menu compleet.

Voor wie zoet wil afsluiten: proef zeker de Roscos de San Marcos, Papabeotes of een portie Arropía bij de koffie.

Monumenten met een verhaal

Iglesia de la Inmaculada Concepción
De oorspronkelijke kerk stortte in na de aardbeving van 1884. De huidige kerk werd in opdracht van generaal Narváez gebouwd en is een tastbare herinnering aan de solidariteit van de Cubaanse gemeenschap in die tijd.

Ermita de Nuestro Señor de las Tres Marías
In deze kleine kapel staat een afbeelding van het gezicht van Jezus op glas. Het verhaal erachter blijft een mysterie, maar voor veel bewoners is het een geliefde plek voor bezinning en traditie.

Zafarraya is geen plek waar je toevallig langsrijdt. Het is een bestemming die je kiest – voor het uitzicht, de rust en het leven in de luwte.

(c) foto en bron: www.turgranada.es